رویا ؛ تحیّر چشم های دختر بچه ای ست که حسرت برق کفشهای نوی

عید را پشت ویترین مغازه ها چال میکند.

و گرسنگی ، طعم حافظه ی سفید سفره هایی است که هر شب ،

بچه ها دور آن ، با دست های محبت بابا سیر میشوند.

و فقر ؛ شماره ی شکوفه های شکفته در چشم های مردی است که

جیب های خالی اش با هوای فروردین قرابتی گنگ و غریب دارد.

چه کسی میداند ؛شب ها ،وقتی او سر بر زمین میگذارد همه ی خیال

ها آرزوها...همه و همه در سقف اتاق نقش میبندند و همانوقت که

شمارش آنها تازه چشم هایش را گرم کرده است ،آسمان شروع میکند

به چکیدن روی صورن آفتاب سوخته اش...اما کاسه ی صبر او عمیق تر

از آن است که بغضش لبریز شود.

و زمستان هم بد موقع از راه میرسد وقتی پیرهن تابستانی او هنوز به

سن وصله خوردن نرسیده است.

و بهار بدتر که از چشم های کم حرف بچه ها میتواند هیاهوی مبهم

شوق عید را بشنود.

چه کسی میداند که هیچ شبی کفاف خستگی کفش هایش را هم

نمیدهد.

و وقتی لبخند سپیدِ زن ،شرم را از گونه هایش پاک میکند ،خاطرش

انگار آسوده میشود از همه ی تشویش های نچشیده ی این زمین تلخ و شاید

عشق هم همین باشد...

و وقتی پشت غول قیمت ها ،یواشکی، جیب هایش را به کمترین ضریب

دیروز و امروز جمع و تقسیم میکند باز هم کم می آورد.

و همین وقت هاست که باز هم خیال هایش تیر میکشند و نگاهش

میشود فریاد غم هایی که در غوغای این شهر شلوغ محکوم اند به

سکوت،پشت میله ها و حد و خطوط تبعیض...بگذار حرف های نا گفته

ات همچنان سر به مهر در صندوق سینه ات خاک بخورد....چه کسی

می داند؟!!